Dyrektywa atex 137 i 95

Dyrektywa ATEX w polskim porządku prawnym została wprowadzona 28 lipca 2003 roku. Zwraca się do produktów danych do lekturze w strefach, które zagrożone są wybuchem. Przedmiotowe wyroby muszą spełniać ostre wymagania kojarzące się nie tylko do bezpieczeństwa a zarówno do opieki zdrowia. Dyrektywa ATEX zawiera procedury oceny zgodności.

W istotę przepisów omawianego aktu normatywnego poziom zabezpieczeń, a dodatkowo połączone spośród ostatnim wszelkie procedury oceny w pierwszej mierze uwarunkowane są z stopnia zagrożenia środowiska, w jakim określone narzędzie będzie tworzyło. Dyrektywa ATEX określa rygorystyczne wymagania jakie musi wykonywać dany produkt, żeby mógł stanowić wiązany w strefach zagrożonych wybuchem. Ale o które strefy chodzi? Przede wszystkim mowa tutaj o kopalniach węgla kamiennego, gdzie występuje bardzo ważne zagrożenie wybuchem metanu czy pyłu węglowego.

Dyrektywa ATEX posiada szczegółowy podział urządzeń na linie. Stanowi ich dwie. W liczby klasie wydobywają się urządzenia, które sięga się w podziemiach kopalni a na powierzchniach, które mogą istnieć zagrożone wybuchem metanu. Druga grupa zabiera się do urządzeń, które dostosowuje się w przyszłych miejscach, a które potrafią stanowić zagrożone atmosferą wybuchową.

Niniejsza dyrektywa wyznacza zasadnicze wymagania wszystkie dla ludzi urządzeń funkcjonujących w powierzchniach zagrożonych wybuchem metanu/pyłu węglowego. A bardziej konkretne wymagania można z łatwością zlokalizować w wartościach zharmonizowanych.

Należy mieć, że dania zbliżone do książce w strefach zagrożonych wybuchem powinny stanowić oznaczone znakiem CE. Za znakiem należy zwrócić numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, jaki powinien być znany, widoczny, trwały i czytelny.

Jednostka notyfikująca bada cały system ochrony lub jedno wyposażenia w celu zapewnienia współpracy z obowiązującymi wzorami i oczekiwaniami dyrektywy. Należy jednocześnie pamiętać, że z dnia 20 kwietnia 2016 r. obecną dyrektywę zastąpi nowa dyrektywa ATEX 2014/34/UE.