Endometrium 7 mm owulacja

Endometrial scratching ( z ang.) to badany uraz endometrium, czyli celowe uszkodzenie błony śluzowej macicy kobiety, w planie zwiększenia jej receptywności (ułatwieniu zagnieżdżeniu się w niej zarodka).
Stretching można zrealizować w pozostały sposób. Zazwyczaj odnosi się do tego przedmiotu sterylnej i jednej sondy (pipelli). Sposób ten realizowany jest pod stałą kontrolą USG. Jego inwazyjność i odczuwalność dla pacjentki jest stosunkowo niska. Rzadziej procedurę kształtuje się histeroskopowo (tylko pod opieką lekarza).
Zabieg endometrial scratching ma kilka zasadniczych zalet. Wg badań podnosi on dwa razy odsetek ciąż zakończonych powodzeniem u pacjentek, które są na nawracające niepowodzenia implantacji. Zagnieżdżenie się zarodka w macicy ślubne jest bowiem kluczowym czasem i odprowadza do dalszego prawidłowego rozwoju ciąży. Stanowi to jednocześnie zwieńczenie programu zapłodnienia pozaustrojowego – in vitro. Sukces implantacji zależy aczkolwiek nie wyłącznie z wartości zarodka, który zależy transferowi, lecz również od swoich właściwości błony śluzowej macicy.
Czym jest endometrium? Więc nic nowego jak błona śluzowa macicy. Jest ona daleko podatna na hormony steroidowe, natomiast w szczególności na gestageny oraz estrogeny. Ulega znacznym zmianom w drugich momentach kobiecego cyklu miesiączkowego. U dziewczynek znajdujących się przed okresem dojrzewania ma grubość maksymalnie do 0,5 mm. Kobiety regularnie miesiączkujące mają błonę o grubości 7-9 mm w momencie jajeczkowania, oraz w pozostałej fazie cyklu nawet 15 mm.
Kobiety, które ukończyły już menopauzę i wprowadzają hormonalną terapię zastępczą posiadają endometrium o grubości maksymalnie 8 mm. Kobiety nie stosujące HTZ mają błonę jeszcze cieńszą (do 5 mm). Po czasie pokwitania endometrium niższe niż 12 mm może świadczyć nawet o rozwijającej się chorobie nowotworowej.
Błona śluzowa zbudowana jest z dwóch warstw: podstawowej i czynnościowej. Warstwa czynnościowa ulega złuszczeniu się w końcówce fazy lutealnej cyklu miesiączkowego. Warstwa pierwsza to “temat zapasowy”, z jakiego na początku kolejnego etapu poprawia się warstwa czynnościowa.